Istotną cechą wyżłów jest to, że przy swobodnym poszukiwaniu wykrytą dzięki subtelnemu węchowi zwierzynę wystawiają stójką, tj. swoistą postawą. Ta właści­wość, wrodzona wszystkim wyżłom, jest bardzo pożyteczna, gdyż zwraca uwagę myśliwego na zwierzynę umożliwiając mu spokojne przygotowanie się do strzału. Wystawienie nie jest jednak jedynym zadaniem wyżła. Można je wyszkolić do wyszukiwania i aportowania drobnej zwierzyny, do wyszukiwania postrzelonej zwierzyny płowej oraz do polowania na wodzie. Tak wyszkolony wyżeł zwany wszechstronnym, jest ideałem dla każdego myśliwego. Wyżłów używano do polo­wania jeszcze przed wynalezieniem broni palnej. Używano ich wówczas do wysta­wiania drobnej zwierzyny łowieckiej w sieci. Z tych psów powstały w różnych krajach samodzielne rasy. Współczesne rasy wyżłów dzieli się na angielskie i kon­tynentalne.
Wyżły angielskie są prawdziwymi mistrzami w pracy polowej dzięki wspaniałe­mu węchowi, szerokiemu i szybkiemu „okładaniu” pola, wytrwałemu rewirowaniu i pewnej twardej stójce. Prawdziwą radość sprawia obserwowanie wyżła angielskie­go w polu, szczególnie w czasie stójki. Wszędzie tam, gdzie przeważa łowiectwo polne, psy te będą licznie reprezentowane. Według szaty dzieli się je na krótkowło­se i długowłose.
Wyżły kontynentalne zostały wyhodowane na kontynencie europejskim. W poszczególnych krajach powstały różne rasy, z których niektóre różnią się niez­nacznie w budowie. Według szaty odróżnia się wyżły kontynentalne krótkowłose, szorstkowłose i długowłose.
Hodowcy europejscy starali się nadać wyżłom kontynentalnym ciężkiego typu bardziej eleganckie kształty w porównaniu z wyżłami angielskimi oraz polepszyć ich szybkość, wytrwałość i węch. Skrzyżowano przeto wyżły kontynentalne z wyżła­mi angielskimi, co przyczyniło się do poprawy zarówno typu, jak i zalet myśliw­skich oraz do podniesienia poziomu hodowli