Wyżeł weimarski należy do najstarszych ras wyżłów niemieckich. O jego pochodze­niu brak danych; przypuszcza się, że pochodzi on od dawnych wyżłów niemieckich brązowych, wśród których trafiły się srebrzystoszare mutacje, utrwalone przez ce­lową hodowlę. Po raz pierwszy opis tej rasy spotyka się na początku XIX w. na dworze Karola Augusta Wielkiego -— Księcia Weimaru. Nowsze, dotąd nie sprawdzone źródła podają, że Karol August przywiózł je z Czech. Wyżeł weimarski ma wybitne zalety myśliwskie. Jest nadzwyczaj dobry w pracy na śladzie oraz cięty. Na szczególną wzmiankę zasługuje jego duża czujność. Dzięki tym właściwościom trzymany był głównie przez pracowników leśnych i używany jako pies służbowy. Po drugiej wojnie światowej stał się szczególnie lubianym psem w USA.
Osobliwością tej rasy jest to, że szczenięta do 2 miesięcy są szarobłękitne, a oczy mają jasnoniebieskie. Po trzech miesiącach włos staje się srebrzystoszary, a oczy bursztynowożółte. Dopiero w wieku 8 miesięcy oczy i włosy uzyskują swą osta­teczną barwę.

Na podstawie rodzaju owłosienia wyżły weimarskie dzieli się na: krótkowłose, dłu­gowłose i szorstkowłose. Dotychczas krzyżowano te odmiany między sobą, co wy­nikało głównie z braku odpowiednich reproduktorów długowłosych i szorstkowłosych. Ostatnio jednak dąży się do tego aby poszczególnych odmian nie krzyżować między sobą i wyhodować z nich samodzielne rasy. Wyżły weimarskie coraz bar­dziej zyskują na popularności:, są bowiem łatwe w szkoleniu, pojętne, przyjazne wobec ludzi i bardzo przywiązujące się do swego pana.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Wyżeł wszechstronnie użytkowy, średnio duży lub duży, typ psa roboczego odpowiadający swemu celowi, ładnej budowy, żylasty, łatwy w prowadzeniu, z pasją myśliwską, ale bez nadmiernego temperamentu- W szukaniu syste­matyczny i wytrwały, o dobrym węchu, cięty na drapieżniki, a ponadto zwykle o instynkcie obrończym. Pewny w stójce i w pracy w wodzie, o szczególnych skłon­nościach do pracy na śladzie i tropie, pełen pasji i niezawodny aporter. Głowa. Proporcjonalna do wielkości, u psów szersza aniżeli u suk. Sucha, w środku czoła zagłębienie, guz potyliczny lekko zaznaczony. Kufa długa, u psa silna. Grzbiet nosa prosty, często nieco wysklepiony, nigdy wklęsły. Krawędź czołowa nieznaczna. Fafle miernie obwisłe, mały fałd w kąciku warg. Mięśnie policzków wyraźnie zaznaczone. Nos koloru ciemnego mięsa, ku tyłowi przechodzi w kolor szary.
Uszy. Szerokie i dość długie, przy końcu zaokrąglone, wysoko i wąsko osadzone, w napięciu lekko zwrócone do przodu.
Oczy. Bursztynowe, o żywym wyrazie, u szczeniąt jasno błękitne. Grzbiet. Raczej długi, lecz bez łękowatości, typowy dla rasy.
Ogon. Na drugi dzień po urodzeniu przycinany na 4 — 4,5 cm, 2 — 3 kręgi od końca. Kończyny. Żylaste, ramię dobrze ukątowane i dość długie, łapy zwarte, bez wil­czych pazurów, palce wysklepione, wydłużenie środkowych palców nie jest wadą. Umaszczenie. Srebrzystoszare, sarnie lub myszatę oraz odmiany tych barw. Głowa i uszy zwykle nieco jaśniejsze. Białe znaczenia (bardzo niewielkie), dopuszczalne na piersi i palcach. Często występuje na grzbiecie mniej lub więcej wyraźna „ośla pręga”. Wyżły wyraźnie podpalane dopuszcza się do hodowli tylko wtedy, gdy wykazują wybitne zalety myśliwskie.
Szata. Włos krótki i delikatny, krótki i szorstki lub twardy. Wzrost. W kłębie psy 59 — 70 cm, suki 57 — 65 cm.