Krótkowłosy wyżeł węgierski żółty jest starą rasą węgierską. Powstał ze skrzyżowa­nia pointera z posokowcem. Przypuszczalnie do jego powstania przyczyniły się także inne rasy wyżłów, najprawdopodobniej wyżel niemiecki krótkowłosy oraz — jak o tym wspomina wzorzec — również kilka ras autochtonicznych psów gończnych. Dzięki takiej kombinacji stworzono rasę nie tylko szlachetną w budowie, lecz również o wielkich walorach użytkowych, wykazującą wszystkie cechy swych przodków: temperament, szybkość, wytrwałość, dobry węch i uzdolnienie do pracy na Śladzie i tropie oraz do aportowania zguby. Dzięki dalszemu doprowadzeniu krwi wyżłów innych ras wyżeł węgierski stał się pełnym pasji aporterem. Dalsze krzyżówki z innymi wyżłami rozwinęły u wyżła węgierskiego pasję do wy­szukiwania postrzałków. Obecnie trafiają się osobniki z przewagą uzdolnienia do tej lub innej pracy.
Przez dalsze krzyżowanie z wyżłami szorstkowłosy mi powstała ostatnio odmiana wyżła węgierskiego szorstkowłosego, która uznana została za odrębną rasę. Jest ona stosunkowo mało rozpowszechniana, a szata jej jeszcze nie jest całkiem wy­równana.
Wyżeł węgierski daje się łatwo prowadzić. Dojrzewa on późno, dlatego zdecydowa­nie pewną stójkę wykazuje zwykle później niż inne rasy wyżłów. Wyżeł węgierski żółty został wytworzony z kilku ras. W IX w. Węgrzy przywieźli do kotła karpackiego rasę psów szperaczy. Psy te zostały skrzyżowane z miejscowy­mi rasami psów myśliwskich. Z nich węgierscy myśliwi wyhodowali psy, których używano do polowania z sokołami, tzw. psy sokolników. W XV i XVI w. (w okresie rządów Turków na Węgrzech) skrzyżowano je z żółtymi psami tureckimi.
Węgierski ród Zayów w XVIII w. zaczął hodować w Zayngroc wyżły węgierskie podobne do obecnych, i to z wybranej linii, która posiadała pożądane cechy psów myśliwskich. Węgierski wyże! już w tym stuleciu był najpopularniejszym psem myśliwskim w rejonie Karpat.
W drugiej połowie XIX w. nastąpiło ponowne odświeżenie krwi wyżła węgierskie­go przy użyciu pointera, niemieckiego wyżła krótkowłosego i hanowerskiego poso-kowca, setera angielskiego i podobnych psów z Balkanu.
Celem było poprawienie przydatności do polowania. Dalsze odświeżenie krwi za­częło się w 1917 r w Kaposvar. Od tamtej pory hoduje się go w czystości rasy. Obecnie dzięki swym wybitnym zaletom psa myśliwskiego stał się popularny także poza swoją ojczyzną.

Wzorzec Charakterystyka.

Inteligentny, o spokojnym temperamencie, karny, łatwy do nauki, przywiązany do pana. Wrażliwy na brutalne traktowanie. Z wybitną pasją do tropie­nia, rewiruje zwykle w rozwiniętym galopie. Dobry aporter zguby, pewny na tropie i przy aportowaniu, chętny do pracy w wodzie. Dostosowany do węgierskiego klimatu, krajobrazu, flory i sposobu bycia zwierzyny.
Wrażenie ogólne. Średniej wielkości, krótkowłosy, niepozorny i muskularny, chody płynne, spojrzenie żywe, uważne.
Głowa. Sucha, skóra na czole nieco pomarszczona. Kąt między pokrywą czaszki a grzbietem nosa 30 — 35°, Krawędź czołowa nieznacznie zaznaczona. Guz poty­liczny mało widoczny. Kufa tępa, wargi słabo rozwinięte, suche, dobrze przylega­jące. Kształt czaszki wskazuje na pochodzenie od psów gończych. Nos względnie duży; grzbiet prosty, otwory duże, skrzydełka ruchliwe. Uzębienie. Regularne, ściśle na siebie zachodzące, zgryz nożycowy. Oczy. Średniej wielkości, nieco owalne, prawie równoległe z grzbietem nosa. Po­wieki dobrze przylegające. W kącikach oczu spojówka niewidoczna. Uszy. Nieco bardziej masywne niż przeciętnie. Nisko osadzone, obwisłe, w kształcie litery U, nie mięsiste.
Szyja. Średniej długości, średnio wysoko noszona, luźne podgardle, lecz bez fałd podgardlanych.
Kończyny przednie. Słupiaste, dobrze umięśnione, o odpowiednim rozstawieniu. Łopatka ukośna, dobrze umięśniona, ruchliwa.
Tułów. Klatka piersiowa głęboka i długa, w przekroju owalna. W najniższym punkcie sięga do łokcia. Przedpiersie średniej szerokości, wysklepione do przodu. Mostek długi, silny. Żebra miernie wysklepione. Grzbiet prosty, muskularny. Lędźwie średniej długości. Zad nieco obniżony, lecz nie skośnie opadający, dobrze umięśniony. Wysokość tyłu od 1 do 2 cm mniejsza niż wysokość w kłębie. Brzuch napięty, nie podkasany przebiega ukośnie prosto ku górze. Długość tułowia więk­sza od wysokości w kłębie u psów od 2 do 5 cm, u suk od 2 do 6 cm. Kończyny tylne. Silny kościec, dobra muskulatura, równe ustawienie. Kolano oglądane z profilu tworzy kąt 110—120°. Udo długie, pięty niskie, łapy krótkie, okrągłe. Palce krótkie i wysklepione, ściśle zwarte. Opuszki duże, twarde i szorstkie. Pazury elastyczne, dobrze wygięte. Wilcze pazury niepożądane.
Ogon. Nisko osadzony, w spokoju zwisający pionowo, w ruchu noszony poziomo. U dorosłego psa koniec przyciętego ogona powinien sięgać do kolana. Szata. Krótki prosty włos na głowie przylegający, lśniący, w dotyku tłusty. Poszcze­gólne włosy dość silne, elastyczne.
Umaszczenie. Jednolite z odcieniem bułczanym. Pigmentacja na całym korpusie średnio żółtobrązowa. Nos, obwódki oczu i wargi, opuszki i pazury w równym