Stosując liczne zabiegi wychowawcze trzeba dążyć do tego, żeby związany z nimi przymus nie był wywierany brutalnie, a pan powinien promieniować  dobrocią,  trzymając  w pogotowiu smaczne kąski, potrzebne do nagradzania za szczególnie dobre wykonanie polecenia. Do realizowania tego celu mamy dużo środków pomocniczych. Należą do nich m.in.: długa linka pomagająca utrzymywać kontakt wychowawcy ze szczeniakiem lub młodym psem i łańcuszek do rzucania . Do niektórych szkoleń przydatny jest pomocnik, do którego pies ma za ufanie i jest przywiązany. Jednak po chwała, następująca nieraz bezpośrednio po karze, musi zawsze pochodzić od pana.

Podczas szkolenia wychowawca po winien być z psem sam. Najbardziej przeszkadzają członkowie rodziny, któ rzy tu i ówdzie, jak wiemy z doświadcze nia, wtrącają się. Szczególnie niepożąda ne są osoby obce trzecie, które nie proszone doradzają. Należy im wtedy podziękować, wziąć psa na smycz i udać się   gdzieś   dalej   do   cichego   zakątka.

Stanowisko przewodnika sfory zaczyna się chwiać, gdy go stale i konsekwentnie nie podtrzymujemy. Po dobnie jak wilk przewodnik sfory, musi my i my naszemu psu udowodnić, że jesteśmy głową gromady, czyli zwie rzęciem wiodącym. Każda próba sił musi być rozstrzygnięta na naszą ko zyść. Jeśli przegraliśmy raz, albo może nawet częściej, nasze stanowisko prze wodnika  sfory  zostało  zachwiane,  albo w ogóle stracone. Psy z charakterem mocnym nie będą w ogóle wtedy słuchać .

Pies prędzej uzna nas jako pana, a więc i jako przewodnika sfory, gdy stale z nim przebywamy, nawet w nocy, gdy go osobiście karmimy, wspólnie się bawimy i wspólnie pokonujemy trudności. Gdy stosunek między nami, jako przewodnikiem sfory i psem utrwali się, nie trzeba już tak ciągle trzymać się tej zasady.

Gdy pan położy się na podłodze, osiąga to, zwłaszcza u młodych psów, szczególny efekt. Dla każdego psa położenie się człowieka na ziemi jest zachętą do podejścia, przytulenia się i rozpoczęcia zabawy z panem. Można to wykorzystać przy szkoleniu.