Nazwa tej rasy pochodzi od głównego jej hodowcy — księcia Gordona. Wywodzi się ze Szkocji i dlatego też nazywany jest seterem szkockim. Pierwotnie seter szkoc­ki był dość ciężkim powolnym psem o skłonnościach do tropienia. Skłonność ta została zachowana bądź jako dziedzictwo po przodkach (psach gończych), bądź też nabyta w wyniku krzyżowania z psami rasy bloodhound. W żadnym jednak wy­padku nie jest skutkiem skrzyżowania z seterem irlandzkim.

Mimo pewnej ciężkości gordon jest psem szlachetnym i najbardziej ze wszystkich seterów wszechstronnym wyżłem. Rasa ta była bardzo rozpowszechniona, obecnie jest tak samo rzadko spotykana jak seter angielski. Najwięcej psów tej rasy spotyka się w Holandii, Danii, Norwegii i USA.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Elegancki pies o rasowej sylwetce i budowie galopena. Harmonij­nie zbudowany i dobrze zrównoważony, silny o dość krótkim, równym grzbiecie, krótkim ogonie, dość długiej głowie o wyraźnych liniach i inteligentnym wyglądzie. Szata długa, płaska o zdecydowanych kolorach.
Głowa. W części mozgowiowej raczej głęboka niż szeroka, lecz wyraźnie szersza niż kufa, wysklepiona, najszersza między uszami. Krawędź czołowa wyraźnie zazna­czona, poniżej i obok oczu głowa smukła, a policzki tak wąskie, jak na to pozwala jej smukłość.
Kufa dość długa, z prawie równoległymi liniami czoła i grzbietu nosa, oglądana z góry i z boku  — nie spiczasta. Fafle dobrze rozwinięte, lecz nie obwisłe. Nos duży,   szeroki,   czarny.   Nozdrza   rozwarte.   Głębokość   kufy   nieco   mniejsza   niż długość. Oczy dość duże, nie za głęboko osadzone i niezbyt wypukłe, nieco osłonię­te brwiami, wyrażające bystrość i inteligencję. Ciemnobrązowe, błyszczące. Uszy nisko osadzone ściśle przylegające do głowy, średniej wielkości, delikatne, o cien­kiej skórze. Pysk równy, niedopuszczalny przodozgryz lub tyłozgryz. Szyja. Długa, smukła, wygięta przy głowie, bez śladu podgardla.
Kończyny przednie. Łopatki długie i ustawione ukośnie, daleko ku tyłowi, szerokie, płaskie, ściśle przylegające. Niepożądane za grube, ograniczające swobodę ruchów. Łokcie położone nisko pod tułowiem, umożliwiające swobodę ruchów. Nogi silne, proste, z mocnym prostym śródręczem, ozdobione obfitym piórem.
Tułów. Umiarkowanie długi, głęboka klatka piersiowa, żebra elastyczne zachodzą­ce daleko do tyłu. Lędźwie szerokie, lekko wysklepione. Przedpiersie niezbyt szero­kie.
Kończyny tylne. Od biodra do stawu skokowego długie, szerokie i muskularne, stawy skokowe proste, krótkie i silne, nie wykręcone do wewnątrz ani na zewnątrz. Staw kolanowy zaokrąglony. Miednica raczej pozioma, tak aby staw biodrowy był nie zaakcentowany.
Ogon. Dość krótki, prosty lub lekko szablasty, nie sięgający poniżej stawu skoko­wego. Noszony poziomo lub poniżej grzbietu. Gruby u nasady, zwężający się ku końcowi. Pióro lub chorągiew zaczynające się blisko nasady, długie i proste, skra­cające się równomiernie ku końcowi.
Szata. Na głowie i przedniej stronie kończyn oraz na końcach uszu włosy krótkie i delikatne, na pozostałych partiach ciała średnio długie, dość płasko przylegające, jak najmniej kędzierzawe i faliste. Pióro na górze uszu długie i jedwabiste, na tyle kończyn długie i delikatne. Dość obfite uwłosienie brzucha tworzy efektowne frędzle rozciągające się od piersi do szyi. Wszystkie pióra możliwie jak najbardziej płaskie i proste.
Umaszczenie. Lśniące, czarne, bez Śladu rdzawego nalotu, z lśniącym podpalaniem, koloru świeżo wyłuskanych dojrzałych kasztanów. Czarne kreski wzdłuż palców oraz czarna kreska pod żuchwą dopuszczalne. Rozmieszczenie oznaczeń:

  • nad oczami wyraźne plamki o średnicy nie większej niż 2 cm;
  • na bokach kufy podpalanie nie sięgające poza nasadę nosa;
  • tworzące naokoło kufy dwustronną obwódkę;
  • na gardle oraz dwie duże wyraźne plamy na piersi;
  • na wewnętrznej stronie uda i na tylnych kończynach podpalanie schodzi poniżej kolan aż do palców;
  • naokoło odbytu;
  • biała plamka na piersi dopuszczalna, im mniejsza tym lepiej. Wzrost. Pies około 66 cm, suka 62 cm.

Masa ciała. Pies około 29,5 kg, suka 25,3 kg.
Wady. Brak inteligentnego wyrazu, duża głowa, duże uszy, masywny tułów. W typie collie z ostrą kufą i zakrzywionym ogonem. Grzbiet nosa długi, wklęsły lub garbaty, kufa za mała lub duża, oczy jasne, za głęboko osadzone lub wypukłe, uszy za wysoko osadzone, bardzo szerokie lub ciężkie, szyja gruba i krótka, nieforemne łopatki i grzbiet, pierś za szeroka, kończyny krzywe, łokcie wykręcone na zewnątrz, palce luźne nie zwarte, łapy płaskie, ogon za długi, źle noszony lub zakręcony przy końcu. Szata lokowata, wełnista, matowa. Podpalanie żółte, koloru słomy lub nie­wyraźnie odgraniczone. Łapy białe, nadmiar bieli na piersi. Czerń musi być pozba­wiona włosów podpalanych