Polski producent – marka York Design podczas długoletniej obecności na rynku zoologicznym zdobył swoich stałych klientów, a tym samym ugruntował swoją pozycję w czołówce firm produkujących bardzo dobrej jakości akcesoria dla yorków i nie tylko.  Firma, która posiada swoją siedzibę w Rzeszowie szczyci się ponad piętnastoletnim doświadczeniem w branży zoologicznej oraz dziesięcioletnim w produkcji akcesoriów dla psów.  Marka dokłada ogromnych starań aby jakość produkowanych przez nich legowisk oraz ubranek dla psów była na bardzo wysokim poziomie i aby każdy właściciel psa był bardzo zadowolony z zakupów.

Z roku na rok marka York Design poprawia swoje procesy produkcyjne oraz unowocześnia swój park maszyn dzięki czemu nowe akcesoria dla yorków są atrakcyjne cenowo oraz doskonale wykonane. W ofercie producenta znaleźć można bardzo piękne ubranka, legowiska oraz smycze dla psów. Firma kładzie bardzo duży nacisk na rozwój oraz zastosowanie nowoczesnych rozwiązań technologicznych, które w ogromnym stopniu przyczyniły się do ekspansji akcesoriów dla psów do innych krajów Unii Europejskiej. Doskonale zorganizowany system sprzedaży pozwala na odpowiednie prowadzenie polityki jakości firmy zgodnej z rygorystycznymi wymaganiami klientów praz rynku zoologicznego. Tylko w tym roku marka wprowadziła jako wzór zastrzeżony legowisko dla psa które wewnątrz posiada ogrzewany wkład praz atestowaną tkaninę antyalergiczną.

Zainteresowanych artykułami dla yorków produkowanych przez firmę York Design odsyłamy do sklepu internetowego www.dla-psa.pl

Krótkowłosy wyżeł węgierski żółty jest starą rasą węgierską. Powstał ze skrzyżowa­nia pointera z posokowcem. Przypuszczalnie do jego powstania przyczyniły się także inne rasy wyżłów, najprawdopodobniej wyżel niemiecki krótkowłosy oraz — jak o tym wspomina wzorzec — również kilka ras autochtonicznych psów gończnych. Dzięki takiej kombinacji stworzono rasę nie tylko szlachetną w budowie, lecz również o wielkich walorach użytkowych, wykazującą wszystkie cechy swych przodków: temperament, szybkość, wytrwałość, dobry węch i uzdolnienie do pracy na Śladzie i tropie oraz do aportowania zguby. Dzięki dalszemu doprowadzeniu krwi wyżłów innych ras wyżeł węgierski stał się pełnym pasji aporterem. Dalsze krzyżówki z innymi wyżłami rozwinęły u wyżła węgierskiego pasję do wy­szukiwania postrzałków. Obecnie trafiają się osobniki z przewagą uzdolnienia do tej lub innej pracy.
Przez dalsze krzyżowanie z wyżłami szorstkowłosy mi powstała ostatnio odmiana wyżła węgierskiego szorstkowłosego, która uznana została za odrębną rasę. Jest ona stosunkowo mało rozpowszechniana, a szata jej jeszcze nie jest całkiem wy­równana.
Wyżeł węgierski daje się łatwo prowadzić. Dojrzewa on późno, dlatego zdecydowa­nie pewną stójkę wykazuje zwykle później niż inne rasy wyżłów. Wyżeł węgierski żółty został wytworzony z kilku ras. W IX w. Węgrzy przywieźli do kotła karpackiego rasę psów szperaczy. Psy te zostały skrzyżowane z miejscowy­mi rasami psów myśliwskich. Z nich węgierscy myśliwi wyhodowali psy, których używano do polowania z sokołami, tzw. psy sokolników. W XV i XVI w. (w okresie rządów Turków na Węgrzech) skrzyżowano je z żółtymi psami tureckimi.
Węgierski ród Zayów w XVIII w. zaczął hodować w Zayngroc wyżły węgierskie podobne do obecnych, i to z wybranej linii, która posiadała pożądane cechy psów myśliwskich. Węgierski wyże! już w tym stuleciu był najpopularniejszym psem myśliwskim w rejonie Karpat.
W drugiej połowie XIX w. nastąpiło ponowne odświeżenie krwi wyżła węgierskie­go przy użyciu pointera, niemieckiego wyżła krótkowłosego i hanowerskiego poso-kowca, setera angielskiego i podobnych psów z Balkanu.
Celem było poprawienie przydatności do polowania. Dalsze odświeżenie krwi za­częło się w 1917 r w Kaposvar. Od tamtej pory hoduje się go w czystości rasy. Obecnie dzięki swym wybitnym zaletom psa myśliwskiego stał się popularny także poza swoją ojczyzną.

Wzorzec Charakterystyka.

Inteligentny, o spokojnym temperamencie, karny, łatwy do nauki, przywiązany do pana. Wrażliwy na brutalne traktowanie. Z wybitną pasją do tropie­nia, rewiruje zwykle w rozwiniętym galopie. Dobry aporter zguby, pewny na tropie i przy aportowaniu, chętny do pracy w wodzie. Dostosowany do węgierskiego klimatu, krajobrazu, flory i sposobu bycia zwierzyny.
Wrażenie ogólne. Średniej wielkości, krótkowłosy, niepozorny i muskularny, chody płynne, spojrzenie żywe, uważne.
Głowa. Sucha, skóra na czole nieco pomarszczona. Kąt między pokrywą czaszki a grzbietem nosa 30 — 35°, Krawędź czołowa nieznacznie zaznaczona. Guz poty­liczny mało widoczny. Kufa tępa, wargi słabo rozwinięte, suche, dobrze przylega­jące. Kształt czaszki wskazuje na pochodzenie od psów gończych. Nos względnie duży; grzbiet prosty, otwory duże, skrzydełka ruchliwe. Uzębienie. Regularne, ściśle na siebie zachodzące, zgryz nożycowy. Oczy. Średniej wielkości, nieco owalne, prawie równoległe z grzbietem nosa. Po­wieki dobrze przylegające. W kącikach oczu spojówka niewidoczna. Uszy. Nieco bardziej masywne niż przeciętnie. Nisko osadzone, obwisłe, w kształcie litery U, nie mięsiste.
Szyja. Średniej długości, średnio wysoko noszona, luźne podgardle, lecz bez fałd podgardlanych.
Kończyny przednie. Słupiaste, dobrze umięśnione, o odpowiednim rozstawieniu. Łopatka ukośna, dobrze umięśniona, ruchliwa.
Tułów. Klatka piersiowa głęboka i długa, w przekroju owalna. W najniższym punkcie sięga do łokcia. Przedpiersie średniej szerokości, wysklepione do przodu. Mostek długi, silny. Żebra miernie wysklepione. Grzbiet prosty, muskularny. Lędźwie średniej długości. Zad nieco obniżony, lecz nie skośnie opadający, dobrze umięśniony. Wysokość tyłu od 1 do 2 cm mniejsza niż wysokość w kłębie. Brzuch napięty, nie podkasany przebiega ukośnie prosto ku górze. Długość tułowia więk­sza od wysokości w kłębie u psów od 2 do 5 cm, u suk od 2 do 6 cm. Kończyny tylne. Silny kościec, dobra muskulatura, równe ustawienie. Kolano oglądane z profilu tworzy kąt 110—120°. Udo długie, pięty niskie, łapy krótkie, okrągłe. Palce krótkie i wysklepione, ściśle zwarte. Opuszki duże, twarde i szorstkie. Pazury elastyczne, dobrze wygięte. Wilcze pazury niepożądane.
Ogon. Nisko osadzony, w spokoju zwisający pionowo, w ruchu noszony poziomo. U dorosłego psa koniec przyciętego ogona powinien sięgać do kolana. Szata. Krótki prosty włos na głowie przylegający, lśniący, w dotyku tłusty. Poszcze­gólne włosy dość silne, elastyczne.
Umaszczenie. Jednolite z odcieniem bułczanym. Pigmentacja na całym korpusie średnio żółtobrązowa. Nos, obwódki oczu i wargi, opuszki i pazury w równym

Wyżeł weimarski należy do najstarszych ras wyżłów niemieckich. O jego pochodze­niu brak danych; przypuszcza się, że pochodzi on od dawnych wyżłów niemieckich brązowych, wśród których trafiły się srebrzystoszare mutacje, utrwalone przez ce­lową hodowlę. Po raz pierwszy opis tej rasy spotyka się na początku XIX w. na dworze Karola Augusta Wielkiego -— Księcia Weimaru. Nowsze, dotąd nie sprawdzone źródła podają, że Karol August przywiózł je z Czech. Wyżeł weimarski ma wybitne zalety myśliwskie. Jest nadzwyczaj dobry w pracy na śladzie oraz cięty. Na szczególną wzmiankę zasługuje jego duża czujność. Dzięki tym właściwościom trzymany był głównie przez pracowników leśnych i używany jako pies służbowy. Po drugiej wojnie światowej stał się szczególnie lubianym psem w USA.
Osobliwością tej rasy jest to, że szczenięta do 2 miesięcy są szarobłękitne, a oczy mają jasnoniebieskie. Po trzech miesiącach włos staje się srebrzystoszary, a oczy bursztynowożółte. Dopiero w wieku 8 miesięcy oczy i włosy uzyskują swą osta­teczną barwę.

Na podstawie rodzaju owłosienia wyżły weimarskie dzieli się na: krótkowłose, dłu­gowłose i szorstkowłose. Dotychczas krzyżowano te odmiany między sobą, co wy­nikało głównie z braku odpowiednich reproduktorów długowłosych i szorstkowłosych. Ostatnio jednak dąży się do tego aby poszczególnych odmian nie krzyżować między sobą i wyhodować z nich samodzielne rasy. Wyżły weimarskie coraz bar­dziej zyskują na popularności:, są bowiem łatwe w szkoleniu, pojętne, przyjazne wobec ludzi i bardzo przywiązujące się do swego pana.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Wyżeł wszechstronnie użytkowy, średnio duży lub duży, typ psa roboczego odpowiadający swemu celowi, ładnej budowy, żylasty, łatwy w prowadzeniu, z pasją myśliwską, ale bez nadmiernego temperamentu- W szukaniu syste­matyczny i wytrwały, o dobrym węchu, cięty na drapieżniki, a ponadto zwykle o instynkcie obrończym. Pewny w stójce i w pracy w wodzie, o szczególnych skłon­nościach do pracy na śladzie i tropie, pełen pasji i niezawodny aporter. Głowa. Proporcjonalna do wielkości, u psów szersza aniżeli u suk. Sucha, w środku czoła zagłębienie, guz potyliczny lekko zaznaczony. Kufa długa, u psa silna. Grzbiet nosa prosty, często nieco wysklepiony, nigdy wklęsły. Krawędź czołowa nieznaczna. Fafle miernie obwisłe, mały fałd w kąciku warg. Mięśnie policzków wyraźnie zaznaczone. Nos koloru ciemnego mięsa, ku tyłowi przechodzi w kolor szary.
Uszy. Szerokie i dość długie, przy końcu zaokrąglone, wysoko i wąsko osadzone, w napięciu lekko zwrócone do przodu.
Oczy. Bursztynowe, o żywym wyrazie, u szczeniąt jasno błękitne. Grzbiet. Raczej długi, lecz bez łękowatości, typowy dla rasy.
Ogon. Na drugi dzień po urodzeniu przycinany na 4 — 4,5 cm, 2 — 3 kręgi od końca. Kończyny. Żylaste, ramię dobrze ukątowane i dość długie, łapy zwarte, bez wil­czych pazurów, palce wysklepione, wydłużenie środkowych palców nie jest wadą. Umaszczenie. Srebrzystoszare, sarnie lub myszatę oraz odmiany tych barw. Głowa i uszy zwykle nieco jaśniejsze. Białe znaczenia (bardzo niewielkie), dopuszczalne na piersi i palcach. Często występuje na grzbiecie mniej lub więcej wyraźna „ośla pręga”. Wyżły wyraźnie podpalane dopuszcza się do hodowli tylko wtedy, gdy wykazują wybitne zalety myśliwskie.
Szata. Włos krótki i delikatny, krótki i szorstki lub twardy. Wzrost. W kłębie psy 59 — 70 cm, suki 57 — 65 cm.

Wyżeł niemiecki krótkowłosy jest bezsprzecznie najbardziej rozpowszechnioną na kontynencie europejskim rasą wyżłów krótkowłosych. Wyhodowano ją przed paro­ma wiekami, gdy w różnych krajach z psów gończych wyselekcjonowano okazy mające skłonność do wystawiania; w dalszej hodowli powstały z nich różne rasy wyżłów krótkowłosych. W Niemczech znano wyżła staroniemieckiego krótkowłose­go. Przez skrzyżowanie go z pointerem starohiszpańskim i z niektórymi dogowaty-mi stworzono silnego psa o ciężkiej głowie, który pewnie wystawiał ptactwo i drobną zwierzynę oraz tak samo niezawodnie pracował na tropie. Przeszukiwał jednak pole wolno, miał zaledwie średni węch, nie mógł więc konkurować z angiel­skimi psami, które sprowadzono do Niemiec w latach czterdziestych ubiegłego wieku. W różnych regionach do uszlachetnienia wyżła użyto pointera angielskiego i tak na przełomie wieku stopniowo wyhodowano psa, który zbliżał się do współ­czesnego wyżła niemieckiego krótkowłosego.

W dalszej hodowli uwzględniono nie tylko eksterier, lecz również wyniki pracy w polu. Niemiecki wyżel krótkowłosy stal się lżejszy niż przewidywał pierwotny wzorzec z 1879 r., a także szybszy, o lepszym węchu. Ponadto uzyskał elegantszą sylwetkę, nie tracąc jednakże pewności w pracy na tropie ani zamiłowania do aportu i pracy w wodzie.
Te właściwości, cenne dla praktyki łowieckiej, a ponadto pojętność i układność, stworzyły psa, w którym połączone zostały cechy wyżła, niezawodnego aportera oraz posokowca i gończaka, tzn. uczyniły zeń wszechstronnego psa myśliwskiego.

Wzorzec Charakterystyka ogólna.

Wyżeł niemiecki krótkowłosy, podobnie jak pointer w Anglii, jest najstarszym wyżłem niemieckim. Obok harmonijnej budowy ma urze­kający styl szukania. W pracy w wodzie i na farbie oddaje nadzwyczajne usługi. Jest układny, przyjemny we współżyciu domowym, chętny w pracy i przywiązany do swego pana. Jak podają księgi hodowlane rasa ta jest najbardziej rozpowszech­niona. W roku 1937 wyżły te zdobyły 106 pierwszych miejsc w próbach polowych. Wrażenie ogólne. Pies pełen temperamentu, szybki, silny. Ani mały, ani nadmiernie duży. Psy zbyt duże są zwykle długonożne i rzadko są wytrwałe. Psy średniego wzrostu „pokrywają przy krótkim grzbiecie dużo gruntu” podobnie jak dobrze zbudowany koń myśliwski. Pożądany wzrost psa od 62 do 64 cm, suki nieco mniej. Psy ociężałe, limfatyczne są niepożądane. Powinien wywierać wrażenie psa pełne­go temperamentu, energicznego, o zebranych ruchach, lecz nie nerwowego.
Głowa. Sucha, o wyraźnej sylwetce, ani za lekka, ani za ciężka, masą i długością zharmonizowana z całością. Część mózgowiowa dość szeroka, płasko wysklepiona, bruzda czołowa niezbyt głęboka, guz potyliczny nie rzucający się w oczy. Grzbiet nosa lekko wysklepiony: zupełnie prosty — spotykany rzadko i mniej ładny — jest jeszcze dopuszczalny, wklęsły natomiast niepożądany. Koniec nosa nieco wysu­nięty, przechodzi w opadające pionowo fafle, ciągnące się płaskim, wdzięcznym lukiem do kącika warg: fafle niezbyt obwisłe, policzki silne, o dobrze rozwiniętych mięśniach. Przejście do czoła stopniowo wznoszące się: łuki nadoczne oglądane z boku — wyraźnie zaznaczone. Kufa dość silna i długa, spiczasta wadliwa. Uszy. Średniej długości, ani zbyt mięsiste, ani za delikatne, wysoko i szeroko osa­dzone, gładko i bez skrętów ściśle przylegające do głowy, u dołu tępo zaokrąglone. Naciągnięte ku przodowi powinny dochodzić mniej więcej do kącika warg. Oczy. Średniej wielkości, o wejrzeniu spokojnym, budzącym zaufanie, ani wypukłe, ani głęboko osadzone: powieki dobrze przylegające. Pożądane oczy brązowe; jas-nożółte (jastrzębie) niepożądane.
Nos. Brązowy, im większy, tym lepiej, nozdrza szeroko rozwarte, ruchliwe. Nos koloru mięsa łub łaciaty niepożądany: jedynie przy białym tle dopuszczalny. Uzębienie. Silne i zdrowe, trzonowce dopasowane do siebie, siekacze schodzą się w ścisłym zgryzie nożycowym. Zgryz zarówno przedni, jak i tylny niedopuszczalny. Szyja. Dość długa, kark bardzo muskularny, lekko wygięty, rozszerzający się sto­pniowo ku łopatkom. Skóra na podgardlu możliwie ściśle przylegająca. Klatka piersiowa. Raczej głęboka niż szeroka, lecz we właściwej proporcji do cało­ści. Żebra dobrze wysklepione, nie płaskie, nigdy beczkowate: tylne żebra nisko zachodzące. Odstęp od ostatniego żebra do guza biodrowego nie za duży: brzuch nieco podciągnięty. Obwód klatki piersiowej około 8— 10 cm większy niż wysokość w kłębie, bezpośrednio za łokciami mniejszy aniżeli w odległości około dłoni poza łokciami.
Grzbiet. Prosty, krótki grzbiet jest dla wytrwałego biegu niezwykle ważny. Nie może przeto być ani za długi, ani łękowaty. Lędźwie szerokie i lekko wysklepione. Partia krzyżowa i tył szerokie i doŚĆ długie, ani przebudowane, ani ścięte, po­czątkowo przebiega na wysokości grzbietu, a dalej opada nieznacznie ku ogonowi. Kończyny przednie. Łopatki ruchliwe, ukośnie ustawione, dobrze umięśnione. Ramię długie, także przesunięte daleko ku tyłowi, ale nie odstawione ani zbytnio przylegające do tułowia. Podramię proste, suche, dobrze umięśnione. Kości podra-mienia niezbyt grube, śródręcze zaledwie nieznacznie wygięte, prawie proste, ale nie strome.
Kończyny tylne. Miednica długa, szeroka, pojemna. Uda szeroko rozstawione o sil­nej, suchej muskulaturze. Podudzie ustawione pod właściwym kątem do śródstopia. Nadmierne ukątowanie wpływa ujemnie na wytrwałość. Śródstopie silne i dość proste, ale niezbyt pionowo ustawione. Stawy skokowe nie wykręcone ani na ze­wnątrz, ani do środka. Łapy silne, zwarte, okrągłe lub kształtu łyżki; palce duże, wysklepione o mocnych pazurach. Opuszki silne i twarde.
Ogon. Wysoko osadzony, u nasady silny, dalej zwężający się, średniej długości, o jedną trzecią przycięty. W spokoju jest obwisły, w spokojnym ruchu noszony poziomo, ale nie ponad grzbietem ani nie silnie wygięty; przy szukaniu w polu — w żywym ruchu.
Szata. Skóra ściśle przylegająca i nie tworząca nigdzie fałd. Włos krótki i gęsty, w dotyku jędrny i twardy, na dolnej części nieznacznie dłuższy, na uszach i na głowie cieńszy i krótszy. Umaszczenie. Mogą być różne rodzaje umaszczenia.

• Brązowe bez oznak.
• Brązowe z niewielkimi białymi lub dereszowatymi oznakami na piersi i kończy­nach.
• Ciemny deresz z brązową głową i brązowymi łatami lub cętkami. Tło nie może być brązowe z białym, ani białe z brązowym, lecz dokładnie zmieszane. Wewnętrz­na strona tylnych kończyn oraz koniec ogona często nieco jaśniej umaszczone. Im mniej łat tym lepiej. Często grzbiet nosa, pokrywa czaszki oraz fafle są biało cętkowane.
• Jasny deresz z brązową głową i brązowymi łatami lub cętkami; przy takim umaszczeniu przeważają włosy białe.
• Białe z brązowym znaczeniem głowy, brązowe łaty i cętki.
• Czarne — włosy czarne tak samo rozmieszczone jak u dereszów. Obecnie, do­puszczalne jest żółte podpalanie.

Wady. Budowa ciężka, niezdarna lub przebudowana, grzbiet miękki, łękowaty. Nadmiernie duża głowa z silnie pomarszczonym czołem; tył czaszki kulisty, guz potyliczny zbyt wydatny. Uszy za długie, pofałdowane o spiczastych końcach, za­wijające się lub mięsiste. Nos koloru mięsa, nie przylegające powieki, podgardle z wiszącymi fałdami. Łokcie wykrzywione i strome, wykręcone na zewnątrz albo do środka, staw nadgarstkowy przegięty. Kończyny tylne krowiaste lub strome, łapy skierowane na zewnątrz, palce rozlazłe, wilcze pazury należy usunąć. Ogon za nisko osadzony, za gruby, silnie ku górze wygięty lub obrośnięty szczotką. Zgryz przedni lub tylny, braki przedtrzonowców.

Wyżły te cechuje S2ata krótka, przeważnie twarda. W Europie środkowej rozpo­wszechnione są wyżły niemieckie krótkowłose, weimarskie oraz mniej wyżły węgier­skie żółte (magyar vizsla).
We Francji wyhodowano wiele różnych ras wyżłów krótkowłosych — nazywane są bragues (trzeba odróżniać od niemieckiego bracke, co oznacza ogara lub psa goń­czego). Mają one zwykle nazwę swego regionu i są u nas nie znane. Tylko dla dokładności podaje się ich nazwy, np. braque dcl’ Ariege, braque d’Auvergne, braąue du Bourbonnais, braąue francais, braque Dupuy, braąue Saint—Germain. W Hiszpanii powstały gorgas de Alicante i perdiąuero de Burgos. We Włoszech powstał bracco italiano, który tam jest bardzo rozpowszechniony.

Nazwa tej rasy pochodzi od głównego jej hodowcy — księcia Gordona. Wywodzi się ze Szkocji i dlatego też nazywany jest seterem szkockim. Pierwotnie seter szkoc­ki był dość ciężkim powolnym psem o skłonnościach do tropienia. Skłonność ta została zachowana bądź jako dziedzictwo po przodkach (psach gończych), bądź też nabyta w wyniku krzyżowania z psami rasy bloodhound. W żadnym jednak wy­padku nie jest skutkiem skrzyżowania z seterem irlandzkim.

Mimo pewnej ciężkości gordon jest psem szlachetnym i najbardziej ze wszystkich seterów wszechstronnym wyżłem. Rasa ta była bardzo rozpowszechniona, obecnie jest tak samo rzadko spotykana jak seter angielski. Najwięcej psów tej rasy spotyka się w Holandii, Danii, Norwegii i USA.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Elegancki pies o rasowej sylwetce i budowie galopena. Harmonij­nie zbudowany i dobrze zrównoważony, silny o dość krótkim, równym grzbiecie, krótkim ogonie, dość długiej głowie o wyraźnych liniach i inteligentnym wyglądzie. Szata długa, płaska o zdecydowanych kolorach.
Głowa. W części mozgowiowej raczej głęboka niż szeroka, lecz wyraźnie szersza niż kufa, wysklepiona, najszersza między uszami. Krawędź czołowa wyraźnie zazna­czona, poniżej i obok oczu głowa smukła, a policzki tak wąskie, jak na to pozwala jej smukłość.
Kufa dość długa, z prawie równoległymi liniami czoła i grzbietu nosa, oglądana z góry i z boku  — nie spiczasta. Fafle dobrze rozwinięte, lecz nie obwisłe. Nos duży,   szeroki,   czarny.   Nozdrza   rozwarte.   Głębokość   kufy   nieco   mniejsza   niż długość. Oczy dość duże, nie za głęboko osadzone i niezbyt wypukłe, nieco osłonię­te brwiami, wyrażające bystrość i inteligencję. Ciemnobrązowe, błyszczące. Uszy nisko osadzone ściśle przylegające do głowy, średniej wielkości, delikatne, o cien­kiej skórze. Pysk równy, niedopuszczalny przodozgryz lub tyłozgryz. Szyja. Długa, smukła, wygięta przy głowie, bez śladu podgardla.
Kończyny przednie. Łopatki długie i ustawione ukośnie, daleko ku tyłowi, szerokie, płaskie, ściśle przylegające. Niepożądane za grube, ograniczające swobodę ruchów. Łokcie położone nisko pod tułowiem, umożliwiające swobodę ruchów. Nogi silne, proste, z mocnym prostym śródręczem, ozdobione obfitym piórem.
Tułów. Umiarkowanie długi, głęboka klatka piersiowa, żebra elastyczne zachodzą­ce daleko do tyłu. Lędźwie szerokie, lekko wysklepione. Przedpiersie niezbyt szero­kie.
Kończyny tylne. Od biodra do stawu skokowego długie, szerokie i muskularne, stawy skokowe proste, krótkie i silne, nie wykręcone do wewnątrz ani na zewnątrz. Staw kolanowy zaokrąglony. Miednica raczej pozioma, tak aby staw biodrowy był nie zaakcentowany.
Ogon. Dość krótki, prosty lub lekko szablasty, nie sięgający poniżej stawu skoko­wego. Noszony poziomo lub poniżej grzbietu. Gruby u nasady, zwężający się ku końcowi. Pióro lub chorągiew zaczynające się blisko nasady, długie i proste, skra­cające się równomiernie ku końcowi.
Szata. Na głowie i przedniej stronie kończyn oraz na końcach uszu włosy krótkie i delikatne, na pozostałych partiach ciała średnio długie, dość płasko przylegające, jak najmniej kędzierzawe i faliste. Pióro na górze uszu długie i jedwabiste, na tyle kończyn długie i delikatne. Dość obfite uwłosienie brzucha tworzy efektowne frędzle rozciągające się od piersi do szyi. Wszystkie pióra możliwie jak najbardziej płaskie i proste.
Umaszczenie. Lśniące, czarne, bez Śladu rdzawego nalotu, z lśniącym podpalaniem, koloru świeżo wyłuskanych dojrzałych kasztanów. Czarne kreski wzdłuż palców oraz czarna kreska pod żuchwą dopuszczalne. Rozmieszczenie oznaczeń:

• nad oczami wyraźne plamki o średnicy nie większej niż 2 cm;
• na bokach kufy podpalanie nie sięgające poza nasadę nosa;
• tworzące naokoło kufy dwustronną obwódkę;
• na gardle oraz dwie duże wyraźne plamy na piersi;
• na wewnętrznej stronie uda i na tylnych kończynach podpalanie schodzi poniżej kolan aż do palców;
• naokoło odbytu;
• biała plamka na piersi dopuszczalna, im mniejsza tym lepiej. Wzrost. Pies około 66 cm, suka 62 cm.

Masa ciała. Pies około 29,5 kg, suka 25,3 kg.
Wady. Brak inteligentnego wyrazu, duża głowa, duże uszy, masywny tułów. W typie collie z ostrą kufą i zakrzywionym ogonem. Grzbiet nosa długi, wklęsły lub garbaty, kufa za mała lub duża, oczy jasne, za głęboko osadzone lub wypukłe, uszy za wysoko osadzone, bardzo szerokie lub ciężkie, szyja gruba i krótka, nieforemne łopatki i grzbiet, pierś za szeroka, kończyny krzywe, łokcie wykręcone na zewnątrz, palce luźne nie zwarte, łapy płaskie, ogon za długi, źle noszony lub zakręcony przy końcu. Szata lokowata, wełnista, matowa. Podpalanie żółte, koloru słomy lub nie­wyraźnie odgraniczone. Łapy białe, nadmiar bieli na piersi. Czerń musi być pozba­wiona włosów podpalanych

Seter irlandzki powstał w połowie ubiegłego wieku w wyniku selekcji seterów biało-czerwonych, które przeważały w Irlandii. Przez dobór czerwonych psów wy­hodowano obecnego mahoniowo-czerwonego setera. Jest to pies szlachetny, o zna­komitych zdolnościach łowieckich. Nie utracił tych właściwości, mimo że z powodu swej urzekającej urody oderwany został od zadań łowieckich, stając się modnym psem domowym. Niezwykle silnie rozwinięty instynkt łowiecki sprawia, że jest on trudny w układaniu. Jeśli jednak uda się go gruntownie wyszkolić, staje się niez­równanym, wszechstronnym psem myśliwskim przede wszystkim dzięki wrodzone­mu zamiłowaniu do wody i aportowania.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Szlachetny pies o pięknej sylwetce
Głowa. Długa i smukła, między uszami owalna, pojemna, z wyraźnym guzem poty­licznym. Łuki nadoczne i krawędź czołowa wyraźnie zaznaczone, kufa dość głębo­ka, przy końcu prawie graniasta. Odległość od kącików oczu do końca nosa duża. Nozdrza szerokie. Szczęki prawie równej długości, wargi nie obwisłe. Nos ciemno-mahoniowy, ciemnobrązowy lub czarny. Oczy. Niezbyt duże, od orzechowych do ciemnobrązowych.
Uszy. Średniej długości, cienkie, dobrze, nisko osadzone, zwisające fałdą ściśle przy głowie.
Uzębienie. Zgryz nożycowy (ani przodozgryz, ani tyłozgryz).
Szyja. Średniej długości, muskularna, lecz niezbyt gruba, mięśnie wysklepione, bez fałd skórnych.
Kończyny przednie. Łopatki długie, ukośnie i daleko do tyłu zachodzące, szczyt delikatnie wymodelowany. Kończyny proste i dobrze ukątowane z silnym kośćcem, nisko położone łokcie, by nie utrudniały ruchu, nie mogą być wykręcone ani do wewnątrz ani na zewnątrz.
Tułów. Proporcjonalny. Klatka piersiowa głęboka, z przodu nieco węższa, żebra dobrze wysklepione, zapewniające dużo przestrzeni dla płuc. Lędźwie muskularne, łagodnie wysklepione.
Kończyny tylne. Szerokie, sprawne, od biodra do stawu skokowego długie i musku­larne, śródstopie krótkie i silne, kolana i stawy skokowe dobrze rozwinięte i za­okrąglone, nie wykręcone ani na zewnątrz ani do wewnątrz. Łapy małe i silne, palce wysklepione i zwarte.
Ogon. Średniej długości proporcjonalny do wielkości psa, raczej nisko osadzony, silny u nasady i zwężający się ku końcowi, noszony na poziomie grzbietu lub poniżej.
Szata. Włos na głowie, uszach i przedniej części kończyn gładki i niefalisty. U na­sady ucha włos długi i jedwabisty. Na tylnej części przednich i tylnych kończyn długi i delikatny. Gęsty i długi włos na brzuchu, piersi i szyi. Na łapach między palcami pióra. Na ogonie ładna chorągiew o włosie średnio długim, stopniowo skracająca się ku końcowi.
Umaszczenie. Soczysta kaszta no wob razowa, bez śladu czerni. Biała plama na pier­si, szyi lub palcach, mała gwiazdka na czole lub wąska strzałka na nosie nie stanowią wad.

Seter angielski wywodzi się od pierwotnego długowłosego wyżła angielskiego, któ­rego hodowano od początku XVIII wieku bez względu na umaszczenie, wyłącznie oceniając jego przydatność. Dopiero około 1830 r. zaczęto hodować setery według maści. W Irlandii przeważały setery biało-czerwone, w południowej Anglii białe z czarnymi, brązowymi lub pomarańczowymi cętkami, a w Szkocji czarne podpala­ne.
W hodowli białego setera, zwanego też angielskim szczególne zasługi ma angielski hodowca Laverack, który prowadząc chów w bliskim pokrewieństwie uzyskał typ, jaki zachował się do dziś. Dlatego też często nazywa się angielskiego setera laverackiem.

Seter angielski jest psem o szlachetnej budowie, doskonałym węchu, szybko i sze­roko okładającym pole, z twardą stójką. Jego charakterystyczną cechą jest to, że wystawia zwierzynę w pozycji siedzącej. Od tej właśnie cechy pochodzi nazwa wszystkich seterów — (to set znaczy siadać).
Wzorzec Charakterystyka. Pies bardzo przywiązujący się do swego pana, łagodnego charak­teru, o bardzo silnym instynkcie łowieckim.

Wrażenie ogólne.

Średniej wielkości, o wdzięcznej sylwetce, eleganckim wyglądzie. Głowa. Długa i dość smukła, z wyraźnie zaznaczoną krawędzią czołową, owalna między uszami, pojemna, z wyraźnym guzem potylicznym. Kufa głęboka, granias­ta, odległość od krawędzi czołowej do końca nosa równa odległości od guza poty­licznego do oczu. Szczęki prawie równej długości, nozdrza szerokie, fafle niezbyt obwisłe, nos czarny lub koloru wątroby, stosownie do barwy szaty. Oczy. Średniej wielkości, lśniące, o łagodnym, inteligentnym wyrazie, ciemne — do orzechowych; im ciemniejsze tym lepiej.
Uszy. Średniej długości, nisko osadzone, przylegające do policzków. Końce aksa­mitne, u nasady okryte delikatnym jedwabistym włosem. Uzębienie. Zgryz nożycowy.
Szyja. Długa, sucha i muskularna, łagodnie wygięta, w miejscu połączenie z głową delikatnie wymodelowana, przy łopatkach silniejsza, lecz bez fałd i obwisłej skóry, o eleganckim zarysie.
Kończyny przednie. Proste, bardzo silne, i żylaste, nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz. Łopatki ułożone ku tyłowi.
Tułów. Stosunkowo długi. Grzbiet prosty i krótki; klatkę piersiową otaczają wysk­lepione, elastyczne żebra, zachodzące jak najdalej do tyłu. Pierś możliwie najgłębsza, ale z przodu prawie wąska.
Kończyny tylne. Lędźwie szerokie, wysklepione, kończyny szerokie, muskularne, z dobrze zarysowanymi udami, staw skokowy zaokrąglony, zwarty, udo i podudzie długie, łapy zwarte, silne i dobrze chronione przez gęsty włos między palcami. Ogon. Osadzony prawie na linii grzbietu, miernej długości, nigdy falisty lub zakrę­cony, jedynie lekko wygięty lub szablasty, nie może być noszony ponad linią grz­bietu. Chorągiew zaczyna się nieco niżej  nasady i opada w długich frędzlach, wydłuża się w kierunku końca ogona a przy samym końcu stopniowo staje się krótsza. Chorągiew długa, miękka i jedwabista, nigdy kędzierzawa. Szata. Włos długi, jedwabisty, lekko falisty. Na tylnych kończynach „portki”, a na tyle przednich chorągiew.
Umaszczenie. Czarno-białe, cytrynowo-biate, brązowo-białe, dopuszczalne trój­barwne, tj. czarno-biało-podpalane, przy czym małe cętki wyżej cenione od dużych łat.
Masa ciała. Pies od 27 do 30 kg, suka od 25,4 do 28 kg. Wzrost. Pies średnio 66 cm, suka 62 cm.
Wady. Ciężka łopatka, krótki grzbiet nosa, kufa spiczasta, słabo zaznaczona krawędź czołowa, oczy jasne lub ukośne, uszy wysoko osadzone; luźne łokcie spo­wodowane wadliwym ułożeniem łopatki, płaskie żebra i za długie lędźwie, łapy szerokie, słabe śródręcze, strome kolana, wąski tył, ogon wesoło noszony, słaby kościec, przodozgryz i tyłozgryz, chody mało swobodne.

Pointer zalicza się do najstarszych ras psów myśliwskich. Prawdopodobnie przod­kami jego są biało łaciate legawce pochodzenia hiszpańskiego, a nazwa pointer pochodzi od hiszpańskiego „perro de punta” czyli pies do stójki. Według tej teorii w początkach XVII w. angielscy oficerowie przywieźli z Hiszpanii na wyspy Bry­tyjskie pierwotnego pointera. Około 1835 r. Anglicy doszli do wniosku, że pointery nie odpowiadają już potrzebom nowoczesnego łowiectwa. Zaczęli więc krzyżować je z lżejszymi lecz zwartymi psami rasy foxhound. Z tego połączenia powstał w drugiej połowie XIX w. w pełni użytkowy pointer. Inna wersja podaje, że pointer jest pierwotną rasą angielską wyprowadzoną od psów gończych, u których właści­wość wystawiania rozwinęła się w wyniku mutacji. Świadczy o tym nazwa pointer, wyprowadzona od angielskiego „to point” co oznacza wskazywać. Bez względu na rzeczywiste pochodzenie pointera, jedno jest pewne — odznacza się on niezwykle
czułym węchem, szerokim, szybkim i wytrwałym okładaniem pola, twardą stójką i błyskawiczną reakcją na każdy wiatr zwierzyny. W Włk. Brytanii nie wolno używać ich do aportowania, aby nie popsuć stylu twardej stójki. Do aportowania używa się tam specjalnych aporterów, tzw. retrieverów, jak Chasepeak bay retriever, Fiat coated retriever, Curly coated retriever, Golden retriever i Labrador re-triever. Wybitne właściwości pointera stały się znane na kontynencie i pod koniec pierwszej połowy ubiegłego stulecia zaczęto importować go z Anglii. Prawie wszystkie wyżły kontynentalne były krzyżowane z pointerem, gdyż domie­szka krwi psów tej rasy miała uszlachetnić wygląd zewnętrzny, wzmóc szybkość rewirowania, umocnić stójkę i poprawić węch. Na terenach dawnych Niemiec oraz w innych krajach usiłowano przekształcić pointera w wyżła wszechstronnego. Jak­kolwiek pointer dzięki swej inteligencji łatwo uczy się poszukiwania postrzałków i aportowania (niektóre aportują z pasją) to jednak właściwym jego zadaniem jest rewirowanie i wystawianie. Specjaliści uważają, że szkolenie pointra na psa wszechstronie użytkowego prowadzi do zniekształcenia jego charakteru.

Wzorzec

Głowa. Średniej szerokości i we właściwej proporcji do długości kufy, wyraźnie zaznaczona krawędź czołowa, guz potyliczny wyrazisty, oprawa oczu i nos ciemne. Psy o żółtobiałym umaszczeniu mogą mieć oczy i oprawę jasne. Nozdrza rozwarte, miękkie i wilgotne, grzbiet nosa nieco wklęsły, nadaje głowie siodłowaty profil, miękkie, dobrze rozwinięte fafle.
Oczy. Leżą pośrodku linii między guzem potylicznym a końcem nosa. Oczodoły miernie głębokie, oczy lśniące o mądrym żywym wyrazie, koloru jasnobrązowego do brązowego (stosownie do maści).
Uszy. Stosunkowo wysoko osadzone, przylegające ściśle do głowy, średniej długo­ści, przy końcu raczej spiczaste.
Kończyny przednie. Łopatki długie, zachodzące ukośnie daleko do tyłu, klatka piersiowa dostatecznie szeroka, głęboka, dochodzi do łokci. Kończyny przednie proste i o silnych, owalnych kościach, mięśnie wyraźnie zaznaczone. Staw nad­garstkowy płaski, przebiega w jednej linii z przedramieniem i zaledwie nieznacznie wystaje od strony wewnętrznej. Śródręcze wydłużone, silne i sprężyste. Tułów. Żebra mocne, tylne zachodzą głęboko ku dołowi. Lędźwie silne, muskularne i lekko wysklepione. Grzbiet krótki, kości biodrowe szerokie, wyraźnie widoczne (lecz nie powyżej linii grzbietu), sylwetka od głowy do ogona ma opływową linię wyrażającą siłę i sprężystość.
Kończyny tylne. Uda szerokie i muskularne, podudzie proste, kolana zaokrąglone, stawy skokowe nisko przy ziemi, łapy owalne, z wyraźnie wysklepionymi palcami i mocnymi opuszkami.
Ogon. Średniej długości, u nasady silniejszy, zwężający się stopniowo ku końcowi. Okryty krótkim włosem, noszony na jednym poziomie z grzbietem, nigdy wygięty, pies w ruchu bije nim na boki.
Szata. Włos cienki, krótki, mocny, równomiernie rozłożony, idealnie gładki, prosty, lśniący.
Umaszczenie. Z powodu dobrej widoczności na dużą odległość i w wysokich zaro­ślach najbardziej lubiane są psy łaciate na białym tle: łaty oraz cętki czarne, brązo­we, pomarańczowe i żółte, lecz i maść jednolita w tych kolorach równie poprawna. Wzrost. Pies od 62,5 do 67 cm, suka od 60 do 65 cm.
Chody. Swobodne, pokrywające wiele pola w każdym skoku. Siłą napędową są tylne kończyny. Łokcie nie mogą być skierowane ani do wewnątrz ani na zewnątrz. Niedopuszczalne wysokie podnoszenie kończyn.

Istotną cechą wyżłów jest to, że przy swobodnym poszukiwaniu wykrytą dzięki subtelnemu węchowi zwierzynę wystawiają stójką, tj. swoistą postawą. Ta właści­wość, wrodzona wszystkim wyżłom, jest bardzo pożyteczna, gdyż zwraca uwagę myśliwego na zwierzynę umożliwiając mu spokojne przygotowanie się do strzału. Wystawienie nie jest jednak jedynym zadaniem wyżła. Można je wyszkolić do wyszukiwania i aportowania drobnej zwierzyny, do wyszukiwania postrzelonej zwierzyny płowej oraz do polowania na wodzie. Tak wyszkolony wyżeł zwany wszechstronnym, jest ideałem dla każdego myśliwego. Wyżłów używano do polo­wania jeszcze przed wynalezieniem broni palnej. Używano ich wówczas do wysta­wiania drobnej zwierzyny łowieckiej w sieci. Z tych psów powstały w różnych krajach samodzielne rasy. Współczesne rasy wyżłów dzieli się na angielskie i kon­tynentalne.
Wyżły angielskie są prawdziwymi mistrzami w pracy polowej dzięki wspaniałe­mu węchowi, szerokiemu i szybkiemu „okładaniu” pola, wytrwałemu rewirowaniu i pewnej twardej stójce. Prawdziwą radość sprawia obserwowanie wyżła angielskie­go w polu, szczególnie w czasie stójki. Wszędzie tam, gdzie przeważa łowiectwo polne, psy te będą licznie reprezentowane. Według szaty dzieli się je na krótkowło­se i długowłose.
Wyżły kontynentalne zostały wyhodowane na kontynencie europejskim. W poszczególnych krajach powstały różne rasy, z których niektóre różnią się niez­nacznie w budowie. Według szaty odróżnia się wyżły kontynentalne krótkowłose, szorstkowłose i długowłose.
Hodowcy europejscy starali się nadać wyżłom kontynentalnym ciężkiego typu bardziej eleganckie kształty w porównaniu z wyżłami angielskimi oraz polepszyć ich szybkość, wytrwałość i węch. Skrzyżowano przeto wyżły kontynentalne z wyżła­mi angielskimi, co przyczyniło się do poprawy zarówno typu, jak i zalet myśliw­skich oraz do podniesienia poziomu hodowli